Proletariërs aller landen, verenigt u!

...“Ik heb het hier over de dingen die ze allemaal in onze hoofden hebben geprent, de indoctrinatie die ons is te beurt gevallen. En die je zovele jaren met je meesleept. Ieder die zich communist noemde was van laag allooi. Dat waren gangsters, het uitschot van de wereld. Maar bovenal waren dat de goddelozen. Er was bijgevolg geen heiliger plicht dan tegen dat communisme te vechten, het te doden als het moest. Op die manier is mij dat in het hoofd gestampt. Dat was dus het communisme. Maar vandaag heb ik daar een totaal, maar dan ook totaal ander beeld over.

‘De arbeiders hebben het recht om te eisen. Het is ons geld, wij maken de schepen. Door ons werden de werf en de familie Boel groot. Wij eisen werk, geen afdankingen, een 32-urenweek en pensioen op 55 jaar met nieuwe aanwervingen van jonge mensen. De mensen zijn het beu om op hun buik te liggen, om op de koop toe hun geld aan de rijken te geven. Als je de mannen bij mekaar kon brengen, hen uitleggen hoe die miljarden, in handen van de arbeiders, zouden dienen voor zinvol werk, voor de behoeften van het volk en niet van een kleine klasse, ... Ze zouden er nieuwe energie en enthousiasme uit putten. Ik weet dat ze ons die rijkdommen niet vanzelf zullen geven. Zij hebben de staat, de rijkswacht. Wij zullen inzicht nodig hebben, een goede partij en radicale mensen. We zullen het hen moeten afnemen, hoe eigenaardig het ook klinkt: afnemen wat van ons is. We zullen moeten opstaan want smekend vragen en bedelen, dat is de weg van de slaaf, niet van de arbeider. Door te knielen hebben we nog niets gekregen. Denk maar eens goed na over hun slogan: ‘Er zijn schepen te veel, de scheepsbouw moet afslanken’. Overvloed veroorzaakt ellende. Dat is de zin van het kapitalisme. Er is al te veel geproduceerd, dus moeten we inleveren en armoede aanvaarden. Ik zeg dat er niets te veel is. We moeten nog veel meer produceren willen we aan de nood van de wereldbevolking voldoen. Er is maar één zaak te veel: het kapitalisme. Met wat ik vandaag meemaak, raak ik er meer en meer van overtuigd dat, als het werkende volk wil leven, dat dan het kapitalisme moet sterven. Dat is ons alternatief: de rijken moeten de crisis betalen.’