5. Dagorder van de Volkscommissaris van Defensie. 23 Februari 1942
5. Dagorder van de Volkscommissaris van Defensie
Moskou, 23 Februari 1942. (No. 55.)
Kameraden, roodarmisten en rode matrozen, officieren en politieke commissarissen, partisanen en partisanes!
De volkeren van ons land vieren de 24ste verjaardag van het Rode Leger in het teken van de zware strijd voor het vaderland tegen het fascistische Duitsland, dat schaamteloos en laaghartig leven en vrijheid van ons vaderland belaagt. Langs de gehele uitgestrektheid van een enorm front, van de Noordelijke IJszee tot de Zwarte Zee, leveren de strijders van het Rode Leger en van de oorlogsvloot verbitterde gevechten, teneinde de Duits-fascistische indringers uit ons land te verdrijven en eer en onafhankelijkheid van ons vaderland te verdedigen. Het is niet voor de eerste maal, dat het Rode Leger ons vaderland tegen een vijandelijke aanval moet verdedigen. Het Rode Leger werd 24 jaar geleden gevormd voor de strijd tegen het leger van buitenlandse interventionisten en indringers, welke trachtten ons land te verbrokkelen en zijn onafhankelijkheid te vernietigen. De jonge afdelingen van het Rode Leger, die voor de eerste maal in de strijd kwamen, versloegen, volkomen verrassend, de Duitse indringers voor Pskov en Narwa op 23 Februari 1918. Daarom werd de 23ste februari 1918 verklaard tot stichtingsdag van het Rode Leger. Sindsdien is het Rode Leger gegroeid en gehard in de strijd tegen buitenlandse indringers en interventionisten. Het heeft ons vaderland verdedigd in de strijd tegen de Duitse indringers in het jaar 1918 en heeft hen uit Oekraïne en Wit-Rusland verdreven. Het heeft ons vaderland verdedigd in de strijd tegen de buitenlandse legers der Entente in de jaren 1919-1921, en heeft hen over de grenzen van ons land gejaagd.
De vernietiging van de buitenlandse indringers en interventionisten gedurende de burgeroorlog heeft de volken der Sovjet-Unie een duurzame vrede en de mogelijkheid tot vreedzame opbouw verzekerd. Deze twintig jaren van vreedzame opbouw hebben in ons land een socialistische industrie en een op kolchozen berustende landbouw doen ontstaan, zij hebben wetenschap en cultuur doen bloeien en de vriendschap tussen de volken van ons land versterkt. Maar het Sovjet-volk vergat nooit de mogelijkheid van een hernieuwde vijandelijke overval op ons land. Daarom nam, gelijktijdig met de groei van industrie en landbouw, wetenschap en cultuur, ook de militaire macht der Sovjet-Unie toe. Deze macht hebben reeds enige liefhebbers van vreemde grond tot hun nadeel gevoeld. Op het ogenblik voelt haar het roemruchte Duits-fascistische leger.
Acht maanden geleden overviel Nazi-Duitsland ons land op verraderlijke wijze, onder flagrante en laaghartige schending van het niet-aanvalspact. De vijand rekende erop, dat het Rode Leger na de eerste slag uiteengejaagd zou zijn en iedere mogelijkheid tot weerstand zou verliezen. Maar de vijand heeft zich bitter verrekend. Hij hield geen rekening met de kracht van het Rode Leger, geen rekening met de hechtheid van het Sovjet-achterland, geen rekening met de vastbeslotenheid der volken van ons land, om te overwinnen, geen rekening met de onbetrouwbaarheid van het Europese achterland van Nazi-Duitsland, geen rekening tenslotte met de inwendige zwakheid van het fascistische Duitsland en zijn leger.
In de eerste maanden van de oorlog zag het Rode Leger zich door de verrassing van de Duits-fascistische overval, gedwongen een deel van het Sovjet-gebied prijs te geven. Maar bij zijn terugtocht heeft het de strijdkrachten van de vijand voortdurend bestookt en hen zware verliezen toegebracht. Noch de strijders van het Rode Leger, noch de volken van ons land hebben er aan getwijfeld, dat deze terugtocht van tijdelijke aard zou zijn, dat de vijand tot staan gebracht en daarna verpletterd zou worden.
<;span>
In de loop van de oorlog verkreeg het Rode Leger nieuwe levenskrachten, werd het aangevuld met mensen en materiaal, en ontving het de hulp van nieuwe reserve-divisies; en het moment kwam, waarop het Rode Leger in staat bleek, in de belangrijkste sectoren van het reusachtige front tot de aanval over te gaan. Binnen korte tijd heeft het Rode Leger de Duits-fascistische troepen achtereenvolgens slagen toegebracht bij Rostow a.d. Don en Tichwin, op de Krim en voor Moskou. In de verbitterde gevechten voor Moskou heeft het de Duits-fascistische legers, welke de Sovjet-hoofdstad met omsingeling bedreigden, uiteengeslagen. Het Rode Leger heeft de vijand van Moskou teruggeworpen en gaat voort hem naar het Westen te drijven. De districten van Moskou en Toela zijn geheel van Duitse indringers bevrijd, evenals tientallen steden en duizenden dorpen van andere districten.
De Duitsers beschikken reeds niet meer over die militaire suprematie, welke zij de eerste maanden van de oorlog hadden, dank zij hun verraderlijke en onverhoedse overval. Het element van verrassing als steun voor de Duits-fascistische legers is onherroepelijk uitgeput. Hierdoor is tevens de ongelijkheid opgeheven, welke door de onverhoedsheid van de Duits-fascistische overval in de oorlogvoering was ontstaan. Voortaan zal de uitslag van de oorlog niet langer door zulke voorbijgaande elementen als het moment van verrassing beslist worden, maar door factoren van constante en blijvende aard: de hechtheid van het thuisfront, het moreel van het leger, kwaliteit en kwantiteit van de divisies, hun bewapening en de organisatorische bekwaamheid van het bevelvoerende personeel van het leger. Hierbij moet men één omstandigheid naar voren brengen: het verdwijnen van de verrassingsfactor uit het arsenaal der Duitsers is voldoende geweest om het Duits-fascistische leger aan de rand van een catastrofe te brengen.
De Duitse fascisten achten hun leger onoverwinnelijk; zij beweren, dat zij, in een strijd van één tegen één het Rode Leger ongetwijfeld zouden verslaan. Op het ogenblik voeren het Rode Leger en het Duits-fascistische leger de oorlog alleen. Meer dan dat: het Duits-fascistische leger geniet aan het front de rechtstreekse militaire steun van Italië, Roemenië en Finland. Het Rode Leger ontvangt op het ogenblik nog geen dergelijke steun. En, wat blijkt er? Het veelgeprezen Duitse leger lijdt nederlagen, en het Rode Leger boekt belangrijke successen. Onder de machtige slagen van het Rode Leger wijken de Duitse legers naar het Westen terug en lijden reusachtige verliezen aan mensen en materiaal. Zij klampen zich aan ieder stukje grond vast, trachtende de dag van hun vernietiging uit te stellen. Maar de inspanning van de vijand is tevergeefs. Het initiatief is nu in onze handen en de pogingen van Hitlers onklaar geraakte en verroeste oorlogsmachine kunnen de stootkracht van het Rode Leger niet meer tot staan brengen. De dag is niet ver meer, waarop het Rode Leger met zijn machtige slagen de verdierlijkte vijanden van Leningrad zal verdrijven, de steden en dorpen van Wit-Rusland en Oekraïne, Litouwen en Letland, Estland en Karelië van hen zal zuiveren en de Sovjet-Krim zal bevrijden; wederom zullen over het hele Sovjet-land de rode vlaggen der overwinning waaien.
Het zou echter een blijk van onvergefelijke kortzichtigheid zijn, zichzelf te sussen met de behaalde successen en te denken, dat het gedaan is met de Duitse legers. Dit zou holle grootspraak en verwaandheid zijn, Sovjet-mensen onwaardig. Men dient niet te vergeten, dat wij nog vele moeilijkheden voor ons hebben. De vijand lijdt nederlagen, maar hij is nog niet verslagen, en dus nog veel minder uitgeschakeld. De vijand is nog sterk. Hij zal zijn laatste krachten inspannen, om successen te behalen en hoe meer nederlagen hij zal lijden, des te onbarmhartiger zal hij zijn. Het is daarom beslist noodzakelijk, dat het vormen van reserves voor het front in ons land geen ogenblik verslapt. Het is beslist noodzakelijk, dat steeds weer nieuwe eenheden van het leger naar het front gaan, om de overwinning op de barbaarse vijand te smeden. Het is beslist noodzakelijk, dat onze industrie, in het bijzonder de oorlogsindustrie, met verdubbelde energie voortwerkt. Het is beslist noodzakelijk, dat het front iedere dag meer tanks, vliegtuigen, artillerie, mortieren, mitrailleurs, geweren, tommyguns en munitie ontvangt.
Hierin ligt een van de voornaamste bronnen voor de kracht en macht van het Rode Leger.
Maar de kracht van het Rode Leger ligt niet alleen hierin. De kracht van het Rode Leger ligt in de eerste plaats in het feit, dat het geen imperialistische veroveringsoorlog voert, maar een rechtvaardige bevrijdingsoorlog voor het vaderland. De taak van het Rode Leger bestaat uit het bevrijden van ons Sovjet-grondgebied van de Duitse indringers; uit het bevrijden der burgers van onze dorpen en steden, die eens een vrij en menselijk bestaan hadden, en nu onderdrukt en beroofd, vernederd en uitgehongerd worden, van het juk der Duitse indringers; uit het bevrijden tenslotte, van onze vrouwen uit de vernedering en ontering welke de Duits-fascistische monsters haar aandoen. Welke taak zou er nobeler en verhevener kunnen zijn? Geen enkele Duitse soldaat kan zeggen, dat hij een rechtvaardige oorlog voert. Immers hij móét zien, dat men hem dwingt te vechten voor de uitplundering en onderdrukking van andere volken. De Duitse soldaat heeft geen enkel verheven en nobel oorlogsdoel, dat hem zou kunnen bezielen en waarop hij trots zou kunnen zijn. Daartegenover kan ieder willekeurige soldaat van het Rode Leger vol trots zeggen, dat hij een rechtvaardige, een bevrijdingsoorlog voert, een oorlog voor de vrijheid en onafhankelijkheid van zijn vaderland. Het Rode Leger heeft zijn nobel en verheven oorlogsdoel, dat het inspireert tot het behalen van successen. Hierdoor wordt juist verklaard, dat de vaderlandse oorlog bij ons duizenden heldhaftige mannen en vrouwen voortbrengt, bereid om de dood in te gaan voor de vrijheid van hun land.
Hierin ligt de kracht van het Rode Leger.
Hierin ligt de zwakte van het Duits-fascistische leger.
Soms raaskalt men in de buitenlandse pers, dat het oorlogsdoel van het Rode Leger de uitroeiing van het Duitse volk en de vernietiging van de Duitse staat zou zijn. Dit is natuurlijk een domme leugen en een ondoordachte verdachtmaking van het Rode Leger. Het Rode Leger heeft dergelijke idiote doeleinden niet en kan ze niet hebben. Het Rode Leger heeft tot doel: de verdrijving der Duitse bezetters uit ons land en de bevrijding van de Sovjet grond van de Duits-fascistische indringers. Het is zeer waarschijnlijk, dat de oorlog voor de bevrijding van de Sovjet-grond de verjaging of vernietiging van de Hitler-kliek met zich mee zal brengen. Wij juichen een dergelijk resultaat toe. Maar het zou belachelijk zijn de Hitler-kliek met het Duitse volk en met de Duitse staat te identificeren. De geschiedenis bewijst, dat Hitlers komen en gaan, maar dat het Duitse volk en de Duitse staat blijven.
De kracht van het Rode Leger bestaat er tenslotte in, dat wij geen rassenhaat tegen andere volken, dus ook niet tegen het Duitse volk koesteren, noch kunnen koesteren; het is opgevoed in de geest van gelijkheid aller volken en rassen, in de geest van eerbied voor de rechten van andere volken. De rassentheorie der Duitsers en het in de praktijk brengen van een rassenhaat hebben alle vrijheidslievende volken tot vijanden van Nazi-Duitsland gemaakt. De theorie van gelijkheid der rassen in de USSR en de betoonde eerbied voor de rechten van andere volken hebben alle vrijheidslievende volken tot vrienden der Sovjet-Unie gemaakt.
Hierin ligt de kracht van het Rode Leger.
Hierin ligt de zwakte van het Duits-fascistische leger.
Soms raaskalt men in de buitenlandse pers, dat de Sovjet-mensen de DuItsers haten omdat zij Duitsers zijn, dat het Rode Leger de Duitse soldaten doodt omdat zij Duitsers zijn, uit haat tegen al wat Duits is en dat het Rode Leger daarom geen Duitse krijgsgevangenen maakt. Dit is natuurlijk een even domme leugen en ondoordachte verdachtmaking tegen het Rode Leger. Het Rode Leger is vrij van gevoelens van rassenhaat. Het is vrij van een dergelijk verachtelijk gevoel, omdat het opgevoed is in een geest van gelijkheid voor alle rassen en eerbied voor de rechten van andere volken. Men behoort daarenboven niet te vergeten, dat in ons land uitingen van rassenhaat bij de wet strafbaar zijn.
Natuurlijk is het Rode Leger genoodzaakt de Duits-fascistische bezetters te vernietigen, voor zover zij ons vaderland willen knechten of wanneer zij omsingeld door onze troepen, weigeren de wapens neer te leggen en zich in gevangenschap te begeven. Het Rode Leger vernietigt hen niet van wege hun Duitse afkomst, maar wegens het feit, dat zij ons vaderland willen knechten. Het Rode Leger heeft, evenals het leger van ieder ander volk het. recht en de plicht de onderdrukkers van zijn vaderland, onverschillig hun nationalitelt of afkomst, te vernietigen. Kort geleden waren in de steden Kalinin, Klin, Soechinitsji, Andreapol en Toropetz de aldaar gelegerde Duitse garnzoenen door onze troepen omsingeld; hun werd voorgesteld zich over te geven, terwijl hun voor dat geval het behoud van het leven werd beloofd. De Duitse garnizoenen weigerden de wapens neer te leggen en zich over te geven. Het is begrijpelijk, dat het toen noodzakelijk bleek hen met geweld uit hun posities te verdrijven, waarbij heel wat Duitsers gedood zijn. Oorlog is oorlog. Het Rode Leger neemt Duitse soldaten en officieren gevangen, als zij zich overgeven en spaart dan hun leven. Het Rode Leger doodt Duitse soldaten en officieren, als zij weigeren de wapens neer te leggen en met de wapens in de hand trachten ons vaderland te knechten. Herinnert u de woorden van de grote Russische schrijver Maxim Gorki: "Als de vijand zich nIet overgeeft, wordt hij vernietigd."
Kameraden, rood-armisten en rode matrozen, officieren en politieke commissarissen, partisanen en partisanes!Ik wens U geluk met de 24ste verjaardag van het Rode Leger! Ik wens u een volledige overwinning toe op de Duits-fascistische indringers!
Leve het Rode Leger en de Oorlogsvloot!
Leve de partisanen en partisanes!
Leve ons roemrijke vaderland, zijn vrijheid en onafhankelijkheid!
Leve de grote partij der bolsjewiki, die ons naar de overwinning voert! Leve de onoverwinnelijke vlag van de grote Lenin!
Voorwaarts onder de vlag van Lenin naar de vernietiging der Duits-fascistische indringers!
De Volkscommissaris van Defensie,
J. STALIN
6. Dagorder van de Volkscommissaris van Defensie. 1 Mei 1942