Rick Rozoff is de bekendste Amerikaanse anti-NAVO activist en tegelijkertijd NAVO-expert. Ter voorbereiding van de aankomende NAVO-top in Lissabon (Portugal) op 19 en 20 november zag Vrede in hem de ideale gesprekspartner.
Wat is er belangrijk aan de komende top in Lissabon?
Men zal er een nieuw strategisch concept goedkeuren, het eerste 21ste eeuwse strategisch concept van de NAVO. Het laatste werd goedgekeurd en aangenomen op de NAVO-top van Washington in 1999, toen de organisatie haar 50ste verjaardag vierde. Wat er precies in staat zullen we met zekerheid uitvissen op 19 en 20 november, maar alles wijst erop dat de kern een duale missie is: het verbreden van het gebruik van 'Artikel 5' uit de stichtende documenten van de NAVO, gekoppeld aan een blijvende inzet voor overzeese missies. Artikel 5 bepaalt dat elke aanval op eender welk NAVO land beschouwd wordt als een aanval tegen alle lidstaten, en dat elk NAVO-lid verplicht is om te reageren, desnoods met gewapend geweld, om de aangevallen natie te verdedigen. We moeten ons daarbij realiseren dat de Artikel 5-verplichting in Europa aanzienlijk is uitgebreid de laatste 11 jaar. Het NAVO-lidmaatschap is immers gegroeid met 75%, van 16 leden in 1990 naar 28 nu. De 12 nieuwe NAVO-naties liggen allemaal in Oost-Europa.
De huidige oorlog in Afghanistan werd aangevat als een missie onder Artikel 5, een defensieve missie dus.
Op 12 september 2001 riep de NAVO voor de eerste en tot op vandaag enige keer haar Artikel 5 in om de zogenaamde globale oorlog tegen het terrorisme te starten. De oorlog in Afghanistan is daar het bekendste resultaat van maar de NAVO lanceerde bv. ook operatie 'Active Endeavor'. Dat is de maritieme militaire bewaking van de hele Middellandse Zee om de verplaatsing van terroristen en massavernietigingswapens te verhinderen. Deze operatie zit in haar tiende jaar en er is voorlopig geen enkele aanwijzing dat ze binnenkort zal beëindigd worden. Ze is nochtans gebaseerd op een compleet arbitraire en unilaterale beslissing gemaakt door de NAVO, zonder enige consultatie van de Verenigde Naties, laat staan op basis van een VN-mandaat. De NAVO is eigenlijk een soort militaire organisatie die besloten heeft om zichzelf aan de wereld op te dringen als een globaal veiligheidsinstituut, alweer zonder enig overleg met de betrokken partijen. In dit verband deed Anders Fogh Rasmussen, de secretaris-generaal van de NAVO, een aantal dagen geleden een verhelderende uitspraak: “Onze defensie begint niet langer in Europa. Dreigingen kunnen voortkomen uit Kandahar (Zuiden van Afghanistan, nvdr.) of vanuit cyberspace”. Het ingrijpen tegen alles wat de NAVO maar kan bedenken als zijnde een dreiging, wordt opgevat als een defensieve actie. De parameters en de definitie van wat onder 'bedreiging voor de veiligheid' valt zijn ondertussen immens uitgerekt. Laat me je ter illustratie een paar door de NAVO aangehaalde redenen voor bezorgdheid opsommen, waarvan we dus mogen aannemen dat het ook aanleidingen zijn voor interventies: energiebronnen, demografische veranderingen, immigratie, klimaatsverandering, globale opwarming, watertekort. De NAVO eigent zich zomaar het recht toe om op één of andere wijze en eender waar in te grijpen in elk van deze gevallen. Een brede interpretatie van de term 'dreiging' garandeert een breed werkveld. Voormalig VS ambassadeur bij de NAVO Kurt Volker, pochte in 2006 met het feit dat de NAVO verwikkeld was in acht operaties op vier verschillende continenten tegelijk. Dat geeft je een idee van de reikwijdte van een mondiale NAVO. Ik gebruik de uitdrukking 'mondiale NAVO' niet zomaar. Deze uitdrukking is het laatste decennium tamelijk veelvuldig gebruikt, vooral door de Amerikaanse en Europese pleitbezorgers ervan.
Wat betekent deze mondiale NAVO voor de positie van de internationale veiligheidsomgeving en de de Verenigde Naties?
De intentie van de NAVO is de uitholling van de Verenigde Naties. De NAVO-top in Washington 11 jaar geleden, viel samen met twee andere evenementen: de formele introductie van de eerste nieuwe NAVO leden sinds het einde van de Koude Oorlog (de Tsjechische republiek, Hongarije en Polen) en de eerste regelrechte NAVO-oorlog: een 78 dagen durende bombardementencampagne tegen voormalig Joegoslavië. De televisiebeelden van de top van Washington toonden de Amerikaanse president Bill Clinton en de Britse premier Tony Blair op een podium, geflankeerd door de leiders van ongeveer 50 NAVO leden en bondgenoten. De achtergrond vol vlaggen gaf toen eigenlijk een prachtig beeld van het mondiale rijk dat aan het opkomen was. Een rijk dat zeer duidelijk een substituut moest bieden voor de Verenigde Naties en uiteindelijk de VN wil omverwerpen. Alles wat na die top gebeurde bevestigt dit simpelweg. Trans-Atlantische voorstanders van een mondiale NAVO klaagden al regelmatig vrij openlijk aan dat de VN niet doeltreffend en impotent is. In één adem pleitten ze voor een organisatie, de NAVO, die de democratieën in de wereld verenigt. Daarin zouden dan landen gaande van Israël tot Colombia tot India vervat zitten.
De beroemde Amerikaanse politieke adviseur Brzezinski zei ooit dat het controleren van de Euro-Aziatische regio de ultieme doelstelling van het Amerikaans buitenlands beleid is. Gaat de VS daar via de NAVO actief naar op zoek?
Zelf zou ik het adjectief 'beroemd' bij Brzezinski veranderen in 'berucht'. Hij is een belangrijk architect van het Amerikaans buitenlands beleid. In het begin van de jaren 1990, bijna onmiddellijk na het opbreken van het Warschaupact en de fragmentatie van de Sovjetunie, vierden de Amerikaanse strategen, van Paul Wolfowitz tot Zbigniew Brzezinski, dat de VS nu 's werelds ongecontesteerde en enige globale supermacht was. Om deze status nog een generatie langer te kunnen behouden moest men voorkomen dat er ergens ter wereld een uitdager opstond. Dit is iets waar beide zijden van het zeer smalle politieke spectrum in de Verenigde Staten het roerend over eens zijn: de mondiale Amerikaanse suprematie, de Amerikaanse exceptionaliteit, Amerika's messiaanse missie om de wereld te verbeteren en te domineren, enzovoort. Het belangrijkste middel dat Amerika tot zijn beschikking heeft om het behoud van de mondiale dominantie te realiseren is een ongeëvenaarde militaire macht. Volgend jaar zal de VS 708 miljard dollar spenderen aan zijn militair budget. Dat is het hoogste budget in reële termen sinds 1946 en staat dus gelijk aan de militaire uitgaven tijdens Wereldoorlog II. Nochtans kan men niet beweren dat de VS op gelijk welke wijze bedreigd wordt door een staatsactor. Dankzij de opgebouwde partnerschappen en in eerste instantie door een NAVO te creëren van 28 landen, zijn er maar zes Europese naties (Cyprus, Malta, Wit-Rusland, Rusland, Servië en Moldavië) die nog geen militairen gestuurd hebben om onder NAVO-commando te dienen in Afghanistan. 39 andere Europese landen deden dit wel, vaak ondanks massale interne tegenkanting. Dat is toch een schokkend cijfer! Het geeft in essentie de consolidatie van het Europees continent aan als een blok binnen een militaire alliantie die gecontroleerd wordt vanuit de andere kant van de Atlantische Oceaan.
Ook het proces om Afrika te onderwerpen is volop aan de gang. Met dit doel werd ruim twee jaar geleden het nieuwste Amerikaanse regionale militaire hoofdkwartier opgericht: het VS-Afrika Commando (AFRICOM). Via laterale partnerschappen worden er ook regelmatig militaire oefeningen georganiseerd op het Afrikaanse continent. Het Midden-Oosten is met uitzondering van Syrië en Iran tamelijk braaf, dus waar ga je dan naar toe als je op zoek bent naar de suprematie over de wereld? Je gaat naar dat deel dat nog niet volledig onder de duim zit en dat economisch-militaire uitdagers zou kunnen bevatten. Azië is dat continent. In Afghanistan, pal in de Aziatische regio, wordt volop gewerkt aan een 'coalitie van welwillenden'. De laatste vijf landen die zich aansloten bij de lijst van wat de NAVO officieel bestempeld als 'troepen-contribuerende naties', liggen in de Aziatische regio. Het recentste land dat plechtig beloofde om 200 soldaten te sturen is Tonga, een minuscuul eilandje in het Aziatische deel van de Stille Oceaan.
Ik kan me voorstellen dat landen zoals China en vooral Rusland niet echt tevreden zijn met een mondiale NAVO, en zeker niet met de gerichtheid op Azië. Hoe reageren zij op deze ontwikkelingen?
Het valt me op dat er een paar jaar geleden veel meer bezorgdheid en kritiek geuit werd dan nu. Ik weet eigenlijk niet zeker waarom dit het geval is. Er is nochtans een gedeelde veiligheidsbezorgdheid tussen Rusland en China in termen van de mogelijke destabilisatie van Zuid-Azië en Afghanistan, maar ook van Centraal Azië, waar China problemen heeft met de Xinjiang autonome regio en Rusland met de Kaukasus. We mogen de nasleep van de grootste geheime operatie in de geschiedenis van de CIA in dit verband niet uit het oog verliezen. Via operatie 'Cyclone' vloeiden tijdens de Koude Oorlog miljoenen dollars naar de islamitische strijders (moedjahedien) die in de jaren 1980 tegen de Sovjet-troepen in Afghanistan vochten. De uitgebreide buitenlandse bewapening, training en financiering stelden de moedjahedien in staat om de Afghaanse hoofdstad Kaboel te veroveren in 1992, maar resulteerde ook in een verspreiding van extremistische groepen in andere delen van Centraal-Azië, met een naschok tot in de Xinjiang provincie, de Russische Noord-Kaukasus en mogelijk zelfs de Balkan. De VS heeft nooit zijn verantwoordelijkheid erkend hiervoor. Je hebt de bedenker van operatie Cyclone al vernoemd: Brzezinski. In een interview werd hem ooit gevraagd of hij enige spijt heeft van de creatie van het internationaal terrorisme in zijn huidige vorm via het samenbrengen van strijders uit tientallen landen in trainingskampen in Pakistan. Zijn antwoord was dat een paar opgejutte moslims toch niet opwegen tegen de bevrijding van Centraal Europa en het einde van de Koude Oorlog. Ik herinner me dat ik meneer Brzezinski zag op de televisie vlak na de 9/11 aanslagen in New York en dat ik me afvroeg waarom deze man niet geboeid afgevoerd werd. Waarom werd hij niet in de gevangenis gestopt voor het creëren en accommoderen van terroristen? In plaats daarvan is hij een gelauwerd staatsman en strateeg, die prat gaat op de hoogste achting. De wereld zou beledigd moeten zijn! De voormalige bevelhebber van de NAVO-troepen in Afghanistan generaal Stanley McCrystal identificeerde afgelopen augustus drie gewapende groepen die de Amerikaanse vooruitgang in Afghanistan aanzienlijk bemoeilijken. Twee ervan, de Hezb-e-Islami Gulbuddin en het Haqqani-netwerk, zijn organisaties die werden opgericht en nog altijd gecontroleerd worden door de grootste ontvangers van CIA steun in de jaren 1980, de militieleiders Hekmatyar en Jalaluddin Haqqani. Waarom zijn er niet meer journalisten, politieke analisten en historici die deze jammerlijke ironieën opmerken?
Maar om terug te komen op de reactie van Rusland: alles wijst erop dat Moskou zich neerlegt bij een mondiale NAVO. Er is zelfs een uitnodiging gestuurd naar het Russisch leiderschap om de top in Lissabon bij te wonen. Dat is nog nooit gebeurd in het verleden. Rusland gelooft wel dat het er in geslaagd is om de integratie binnen de NAVO van landen zoals Oekraïne en Georgië te voorkomen. Robert Simmons, de Speciale Vertegenwoordiger voor de Kaukasus en Centraal Azië voor de NAVO, verklaarde niet zo lang geleden nog dat Oekraïne de NAVO zeker zal vervoegen en dat het alleen een kwestie van tijd is. Rusland mag zichzelf wel wijsmaken dat het de NAVO-expansie naar het Oosten heeft uitgesteld of zelfs heeft gestopt, maar de realiteit is simpelweg anders.
Twee jaar geleden met de oorlog in Georgië, leek het alsof Rusland wou tonen dat daar toch wel de limiet lag voor de NAVO-expansie. Het bleek bereid om militair geweld te gebruiken indien die limiet overschreden werd. Of bekijk ik dat verkeerd?
Tja dat is een interpretatie, maar we mogen niet vergeten dat er eerder dat jaar een NAVO-top was in de Roemeense hoofdstad Boekarest waar bewust geen 'lidmaatschap actieplannen' toegekend werden aan Oekraïne en Georgië. Een lidmaatschap actieplan (MAP of 'membership action plan') is de hoogste vorm van partnerschap, voor je volwaardig lid wordt van de NAVO. Beide landen kregen in Boekarest te horen dat ze nog moesten werken aan bepaalde zaken voor ze in aanmerking kwamen voor een MAP. Ik herinner me dat ik in die tijd mensen waarschuwde dat dit eigenlijk helemaal geen tegenslag was voor de VS en voor het regime van de Georgische president Saakashvili. Het was net een soort aansporing om iets provocerend en gevaarlijk te doen. De twee belangrijkste redenen waarom een natie niet ten volle kan integreren in de NAVO zijn namelijk de betrokkenheid van een kandidaat-land bij een gewapend conflict en onopgeloste territoriale problemen binnen de natie. Georgië beantwoordt aan beide negatieve voorwaarden. Het is nog altijd periodiek betrokken bij gewapende conflicten met Zuid-Ossetië en Abchazië. Bovendien kampt het met onopgeloste territoriale conflicten, want het beschouwt deze twee voormalige republieken als een deel van het Georgisch grondgebied. In plaats van Georgië te ontmoedigen door het niet te laten toetreden tot een lidmaatschap actieplan, leek dit wel een signaal dat het dringend orde op zaken moest stellen: het territoriale conflict oplossen door Zuid-Ossetië en Abchazië in te lijven bijvoorbeeld. Ik ben er ten zeerste van overtuigd dat indien Georgië er in augustus 2008 in geslaagd was om door de Roki-tunnel te geraken en de Russische militaire assistentie aan Zuid-Ossetië te blokkeren, Saakashvili onmiddellijk daarna Abchazië had ingelijfd. Men moet zich ook afvragen tot op welke hoogte Georgië in staat was om de boel te provoceren met als enig doel te kijken wat de Russische reactie zou zijn in bepaalde gevallen. Tbilisi, de hoofdstad stikte op het moment van de oorlog van het militair personeel van de VS en de NAVO. Zij waren de oorlog op het terrein aan het observeren. De VS leidde in Georgië vlak voor de oorlog nog een multinationale oorlogsoefening ('Immediate Response 2008'). Er waren nog altijd Amerikaanse troepen en materiaal in het land toen de oorlog uitbrak. Dat de gebeurtenissen in de Westerse pers geportretteerd werden als de ondoordachte acties van de instabiele leider Mikheil Saakashvili, leek mij zeer ongeloofwaardig. Toenmalig Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken Condoleezza Rice had het land een paar weken voor de oorlog nog bezocht. Men kan toch aannemen dat meneer Saakashvili niets zou ondernemen zonder de toestemming van de VS.
Zijn er binnen de NAVO onenigheden die niet in de pers komen en die in de aanloop naar de NAVO-top in Lissabon relevant zijn? Ik denk bijvoorbeeld aan het dossier van het anti-rakettenschild dat Rasmussen graag in NAVO verband wil installeren.
Rasmussen heeft al regelmatig gezegd en blijft herhalen dat hij een NAVO rakettenschild wil. Europese medewerking is daarbij cruciaal. Weet je, ik woon niet eens op het Europese continent, maar de graad van onverschilligheid hierover verontrust me. Ik vraag me echt af waarom er niet meer tegen geageerd wordt in Europa. Er zijn voor het eerst sinds het einde van het Warschaupact zo'n 20 jaar geleden, weer vreemde troepen en raketten gestationeerd in Polen, alleen zijn het ditmaal Amerikaanse. In februari dit jaar hebben de regeringen van Bulgarije en Roemenië toegegeven aan de VS-eis om geavanceerde anti-ballistische raketten te stationeren op hun grondgebied. Er wordt ook gesproken over een rakettenschild-radarstation in de Tsjechische republiek. De VS staat ondertussen te trappelen om een radarstation in Azerbeidzjan in de Zuid-Kaukasus in handen te krijgen. En we krijgen hier nog maar het begin te zien, denk ik. VS vice-minister van Defensie William Lynn zei een paar weken geleden: “Nu Europa gedekt wordt door een nucleair schild en een rakettenschild, is het nodig om het te beschermen met een cyberschild”. Dit is een ander NAVO initiatief dat zeker verder besproken zal worden op de Lissabon-top. We hebben het al gehad over het gebrek aan verontwaardiging en oppositie in Rusland en China, maar hetzelfde geldt voor Europa. Waarom wordt dit door de Europeanen getolereerd?
Leggen de Europese naties zich echt gewoon neer bij wat er in Washington besloten wordt of zijn er toch discussies en meningsverschillen tussen Europa en de VS wat de NAVO betreft? Ik denk aan de constructie van een eigen militair defensie en veiligheidsbeleid in Europa.
Er zullen zeker wel meningsverschillen zijn, maar dat zijn allemaal kleinere technische kwesties en accentverschillen. Ik denk dat er over het algemeen een gemeenschappelijke verstandhouding is. Als het neerkomt op stemmingen of op het innemen van een gezamenlijk standpunt over Libanon, Iran, de Zuidelijke Kaukasus, Zuid-Azië enzovoort, zie ik geen verschil tussen de EU en de VS. Alle EU-lidstaten met uitzondering van Cyprus zitten in de NAVO of de Euro-Atlantische Partnerschapsraad (een NAVO-institutie gecreëerd om de relaties tussen NAVO en niet NAVO-staten te verbeteren binnen Europa, nvdr.), en de meerderheid van de NAVO-landen zijn lid van de EU. De militaire middelen van de NAVO worden gedeeld met de EU (de Berlijn Plus Akkoorden legden dit vast). Ik denk dat we op vele manieren toch te maken hebben met een gezamenlijke entiteit. Je zou kunnen zeggen dat het Europees defensie en veiligheidsbeleid de Europese pijler is van de NAVO-structuur. De EU voert momenteel haar eerste marine operatie uit tegen de piraterij aan de Hoorn van Afrika, in de Golf van Eden. Er wordt vlot samengewerkt met de NAVO die er met operatie 'Ocean Shield' een gelijkaardige missie heeft. Je ziet dezelfde militairen de ene dag op de oorlogsschepen van een EU contingent en de andere dag op die van de NAVO. Ik zie niet veel verschil, behalve een andere batch op de uniformen van de soldaten.
De laatste 20 jaar, in de post-Koude Oorlog periode is er een ernstige vernauwing van het politieke spectrum in de Europese landen opgetreden. Als buitenstaanders stel ik de absolute consolidatie van de euro-Atlantische krachten binnen de grote Europese politieke partijen vast. Ik denk dat er alsmaar minder echte politieke oppositie bestaat. Kijk naar wat er gebeurd is met de Labour-partij in Groot-Brittannië en met de sociaaldemocraten in Duitsland. Alle linkse krachten werden er in de jaren 1990 weggebonjourd. De Gaulle trok zich in 1966 terug uit de militaire structuren van de NAVO, maar met de regering van Nicolas Sarkozy en zijn minister van Buitenlandse Zaken Bernard Kouchner, is Frankrijk opnieuw geïntegreerd in de militaire structuren van de NAVO. In ruil daarvoor kreeg het een aantal cruciale commandoposten. Alle beweringen dat er een hardnekkige Franse oppositie is tegen het Atlantisme, kunnen nu gerust opgeborgen worden. In Duitsland heeft de Bundestag (Duits parlement, nvdr.) in februari een ongekend mandaat gegeven om het aantal soldaten in Afghanistan op te drijven tot meer dan 5300. Dat is het hoogste aantal Duitse soldaten dat ooit ergens werd ingezet sinds het einde van Wereldoorlog II. Ze bevinden zich bovendien in actieve gevechtssituaties. Tijdens de Koude Oorlog beweerden bepaalde landen in Europa dat ze neutraal waren. Ik heb het hier over Oostenrijk, Zwitserland, Finland, Zweden en Ierland. Toch stuurden elk van deze vijf landen militaire contingenten naar het huidige slagveld in Afghanistan (de Zwitsers trokken hun militairen ondertussen wel terug omdat ze van oordeel waren dat het hier geen peacekeeping-operatie betrof zoals hen werd voorgehouden door de NAVO). Het Zweedse leger is zopas geprofessionaliseerd, precies zoals de NAVO vereist. Een systeem van nationale legerplicht wordt immers geassocieerd met ouderwetse ideeën over patriottisme en het verdedigen van het eigen territorium De beroepssoldaten moeten allemaal een papier ondertekenen waarin ze zich bereid verklaren om buitenlandse militaire missies uit te voeren. Het schijnt dat militairen die weigeren te tekenen, ontslagen kunnen worden. Dit is een uitzuivering van elementen die niet loyaal genoeg zijn om in de toekomst de oorlogen van de NAVO over de hele wereld te gaan uitvechten. De voormalige neutrale landen Zweden en Finland controleren voor de NAVO 4 provincies in het Noorden van Afghanistan. Beide landen verloren soldaten in het conflict. In het geval van Finland zijn dat de eerste gesneuvelden door oorlogsgeweld sinds Wereldoorlog II. In het geval van Zweden de eersten sinds 200 jaar geleden! Dat is wat een mondiale NAVO betekent in reële termen. Al 26 landen hebben soldaten verloren in Afghanistan. België is één van de weinige landen die nog geen bodybags teruggestuurd kreeg.
Je hoort vaak dat de NAVO absoluut moet slagen in Afghanistan want dat haar toekomstige plannen anders in gevaar worden gebracht.
Ja, het is daarom dat Rasmussen en anderen zo vastbesloten zijn. Niet alleen moet de NAVO in Afghanistan slagen, het moet ook capabel zijn om in de toekomst andere oorlogen te voeren van een gelijkaardig kaliber. Als de NAVO Afghanistan verslagen verlaat, dan zou de geloofwaardigheid van de organisatie op zijn minst ernstig aangetast zijn. Daar bestaat geen twijfel over. We moeten ook begrijpen dat Afghanistan de basis is van waaruit de NAVO haar macht wil uitbreiden. In 2001 en 2002 trokken NAVO troepen volop naar militaire basissen in de naburige Centraal-Aziatische landen. Er is nog altijd een Duitse basis in Pakistan en er is een Frans contingent in Tadzjikistan. Ondanks alle politieke chaos in Kirgizië trekken er nog altijd elke maand 50.000 VS troepen in en uit de luchtmachtbasis daar. En dan is er nog het noordelijk distributienetwerk dat de NAVO geïnstalleerd heeft. Dat reikt tot de Baltische staten, Estland, Letland en gaat zelfs door Rusland op een bepaald punt. De Zwarte Zee wordt bereikt via Georgië en Azerbeidzjan en via Turkmenistan. Er werd zelfs een akkoord gesloten waardoor de Verenigde Staten troepen en materiaal, bestemd voor de oorlog in Afghanistan, over de Arctische Oceaan mag vliegen, naar Kazachstan. En Kazachstan grenst uiteraard zowel aan Rusland als aan China. Het gaat hier dus over een nexus, een grote uitgebreide militaire aanwezigheid waarvan Afghanistan de kern is en tevens het voorwendsel om in dit deel van de wereld te vertoeven. De NAVO en het Pentagon hebben de oude Sovjet-basissen in Afghanistan gemoderniseerd, bv. deze van Shindand in het Westen, die gevaarlijk dicht bij de Iraanse grens ligt. Bagram, momenteel de belangrijkste basis in het land, en andere grote luchthavens zouden gemakkelijk gebruikt kunnen worden bij het uitvechten van regionale conflicten. Iran is daarbij het meest denkbare doelwit. De VS zal dit netwerk in Azië niet zomaar opgeven. De oorlog in Afghanistan wordt gebruikt om strategische posities te verwerven en te consolideren in de regio. Een humoristisch maar tegelijkertijd zeer serieuze Franse uitdrukking uit de jaren 1800 is één van mijn favoriete gezegden: “Kanonnen worden niet gesmeed om tentoongesteld te worden in publieke parken”. Parallel daarmee worden militaire allianties niet geconstrueerd om niet gebruikt te worden. Indien Afghanistan niet geviseerd was geworden, had men wel een ander doelwit gevonden, in de voetsporen van de NAVO interventie in Bosnië, Joegoslavië, Macedonië, enzovoort. De Verenigde Naties moet dringend op de tafel kloppen. Buiten deze organisatie kan geen aanspraak gemaakt worden op de rol van globale militaire veiligheidsorganisatie. Organisaties zoals de NAVO moeten gewoon ontmanteld worden. Ik heb veel respect voor iedereen die hiervoor ijvert. Ik moedig ook iedereen aan naar de anti-NAVO activiteiten en protesten te gaan in Lissabon in november, de tweede maand van het tiende jaar van de eerste grondoorlog van de NAVO, wat de protesten toch een zekere urgentie geeft.
Ludo De Brabander & Soetkin Van Muylem
www.rickrozoff.wordpress.com
Bron: http://vrede.be/